Madelijne

Madelijne

“Mijn leven loopt best wel op rolletjes, ik heb alles wat ik wil maar ik vind het ook belangrijk om iets voor anderen te doen. In de zomer ga ik vaak naar het buitenland om te helpen bij projecten in de bouw of een sociaal project maar ik wil ook iets in Nederland zelf doen. In mijn eerste jaar psychologie hoorde ik via het Studentenpastoraat over de Open Hof en al snel kwam ik op gesprek. Ik was te jong, je moet 21 jaar of ouder zijn om hier te werken, dus toen ik 21 was, meldde ik me opnieuw aan. Nu was er een wachtlijst voor vrijwilligers. Ik belde iedere maand of ik al aan de beurt was en met negen wachtenden voor me was de vrijwilligerscoördinator het beu. Ik mocht beginnen.

Mijn oma snapt het niet, ‘wat moet je toch met die mensen’ zegt ze. Maar stel dat je je gezin verliest bij een brand en je raakt aan de drank, dan is het echt niet zo’n grote stap om op straat terecht te komen. Zo’n bestaan… het kan iedereen overkomen.

Ik houd van de openheid en eerlijkheid van deze mensen. Het is misschien niet de meest vrolijke kant van de samenleving maar deze mensen maken ook grapjes, al gaat het slecht. Ze hebben belangstelling voor me en wensen me succes met mijn carrière. Maar nu ze weten dat ik in de criminologie verder ga, zeggen ze ‘ik wil niet meer met jou praten’ en dan lachen we.

De onderkant van de samenleving fascineert me. Mijn stage liep ik bij een forensisch psychiatrische instelling, daar worden criminelen behandeld omdat zij een gevaar zijn voor de samenleving. Er zijn wel raakvlakken met de doelgroep die bij de Open Hof komt, maar hier wordt er niet getrokken en geduwd, we hoeven mensen hier niet te veranderen, er is geen behandelplan. Ik vind het wèl belangrijk dat er in onze samenleving hulp bestaat en daar ga ik ook onderzoek naar doen maar als een bezoeker vraagt om een heroïnespuit, dan gaan bij mij niet de alarmbellen rinkelen. Dan wil ik dat die bezoeker zich gewoon mens kan voelen. Of je nou hoogleraar bent of dakloze, iedereen heeft recht op respect.

Ik werk alleen ’s avonds bij de Open Hof. We hebben de bar en de gang en die afwisseling vind ik leuk. In de gang controleer je het pasje en je haalt post op voor de bezoekers maar omdat je daar de hele tijd zit, kun je vaak wat langer met mensen praten. Sommige bezoekers hangen de hele avond in de gang. Aan de bar ben je druk bezig met boterhammen uitdelen en koffie maken, dan zijn de gesprekken vaak wat korter. Als ik met deze en gene een praatje heb kunnen maken, heb ik zelf een fijne avond gehad.”

Madelijne is in de zomer van 2012 naar Amsterdam verhuisd en doet inmiddels geen vrijwilligerswerk meer bij de Open Hof. Wat gaat zij het meeste missen?

“Het contact met de bezoekers maar ook met de andere vrijwilligers. Ik werk altijd samen met een officier van justitie, die is altijd van vlug en efficiënt en als een bezoeker agressief wordt, is hij er. We lossen het samen op. Dat is een fijn idee, dat mensen naast je staan.”