Marion

Marion

“Op de donderdagavonden waren we nooit open. Dan gingen we op een grote knalgele fiets met een grote mand voorop met broodjes, koffie en thee de stad door. Nu we wel open zijn op donderdagavond gebruiken we de broodfiets in de koudste maanden op zaterdag. Als ze nergens terechtkunnen, hebben ze toch nog iets. We rijden een vaste route, die is bij onze klanten bekend. We gaan altijd met z’n tweeën, de een op de eigen fiets, de ander op de broodfiets. Zo’n rit duurt een uur. Vaak staan onze bezoekers al langs de route te wachten op een broodje of een kopje koffie of thee. De behoefte wisselt sterk, soms tref je veel mensen, soms niet. We gaan ook langs de mensen die muziek zitten te maken. Het is een vast groepje dat meestal op dezelfde plek te vinden is, of het moet wel heel hard vriezen. Het is ook wel eens zo dat je met een bijna volle mand terugkomt. Dan bewaren we die boterhammen voor als de huiskamer open is.

Ik doe al jaren allerlei vrijwilligerswerk. De kerkenraad, Amnesty International, ik heb in een asielzoekerscentrum Nederlandse les gegeven en volleybaltrainingen aan de jeugd. Nog steeds doe ik eens in de week de bibliotheek in ons dorp. De ene week is dat in de bibliotheek zelf en de andere week in het zorgcentrum waar ik voor ouderen boeken ophaal of met hen naar de bibliotheek ga. En ik doe de speel-o-theek.

Via de kerkenraad hoorde ik over de Open Hof. Toen dacht ik al: dat vind ik mooi om te doen, maar ik had het te druk met andere dingen. Mijn dochter ging in Nijmegen wonen en ging straatwerk doen als vrijwilliger. Ze vertelde daar heel enthousiast over. Toen kwam de Open Hof bij mij weer boven. En of het zo moest zijn… ik zag in een advertentie in de krant dat ze zomervrijwilligers zochten. Nu of nooit, dacht ik.

Mensen praten zo veroordelend over dak- en thuislozen. Dat ze in de shit zitten, is allemaal hun eigen schuld. Dan moeten ze maar zus of dan moeten ze maar zo. Terwijl ik altijd het idee heb dat het randje waar zij overheen zijn gegaan zo dichtbij is, het kan iedereen overkomen. Dan vind ik het heel mooi dat je wat kunt doen voor die mensen. Dat geeft mij voldoende bevrediging, ik wil geen hulpverlener zijn.”

Behalve het rijden van de broodfiets doet Marion de gebruikelijke vrijwilligerstaken bij de Open Hof. Ze staat aan de deur, schenkt koffie en thee en helpt ook wel eens met een viering. Wat maakt dat zij met een goed gevoel naar huis gaat?

“Ik geniet als bezoekers hun belevenissen aan me vertellen. Het duurde wel even hoor, voordat het zover was. Bij nieuwe vrijwilligers kijken ze de kat uit de boom.”