Shannon

Shannon

“Ik heb een breed scala aan hobby’s en interesses – en daardoor altijd tijdgebrek. Door alles wat ik naast mijn studie doe, heb ik wat vertraging opgelopen. Om bij te verdienen werk ik bij een cateraar en ik ben freelancer bij een mediabedrijf in Hilversum. Daar werk ik achter de schermen als medisch redacteur en sinds kort ook voor de camera als presentatrice. Dat is natuurlijk een geweldige bijbaan voor een geneeskundestudent. Ik ben half Engels en half Duits en spreek die talen vloeiend, dat is heel handig in het journalistieke werk.

Ieder jaar doe ik een vrijwilligersproject, ik vind het belangrijk om iets terug te doen. Ik heb heel veel geluk gehad in mijn leven. Ik heb een broertje, een zusje, fantastische ouders, een warm nest. Via vrijwilligerswerk kom in aanraking met de andere kant van de samenleving. In mijn eerste studiejaar werkte ik op de revalidatieafdeling van een verpleeghuis. Ik bracht oudere mensen in de rolstoel naar de fysiotherapie en dronk in de wachtkamer samen een kop koffie, maakte een praatje. Het jaar daarna ging ik in een ander verpleeghuis met de boekenkar rond. In 2011 werkte ik voor Roze Zaterdag, waar ik meehielp met het schrijven van de programmakrant en als gastvrouw aanwezig was tijdens een speciale trouwceremonie in de Martinikerk. Zo zoek ik ieder jaar in de vrijwilligersbank naar iets wat ik leuk vind en wat ook een beetje aansluit bij mijn studie.

De Open Hof spreekt me zo aan dat ik wel wil blijven. Het leven dat de bezoekers leiden en de gesprekken die je met hen voert, zijn soms echt bizar en kunnen ook heel ontroerend zijn. Ik dacht altijd dat je in Nederland niet echt arm kon zijn. Er zijn toch goede sociale voorzieningen? Maar nu zie ik dat er mensen op straat moeten leven en dan denk ik ‘wauw wat heb ik het eigenlijk goed’. Ik ben twee à drie avonden in de maand vrijwilliger, dat is goed met mijn studie te combineren.

Als jonge vrouw word je hier wel bekeken. Mannen komen naar je toe en zeggen, goh zullen we een keer wat afspreken in de stad? Vleiend, maar het voelt wel eens ongemakkelijk om nee te zeggen, want ik wil niemand kwetsen. Ik vind het gezellig om met iedereen te praten als ik bij de Open Hof ben en wanneer ik aan het winkelen ben vind ik het heel gewoon dat je elkaar groet. Ineens op straat ‘Hee Shannon!’ horen, dat is leuk. Maar buiten het werk om met een bezoeker afspreken is niet professioneel.

Het maakt veel indruk op me wanneer bezoekers leeftijdgenoten van me zijn. Als ik een jongen zie van 19-20 jaar dan denk ik: wat is er in jouw leven misgegaan? Daar heb ik het wel eens over met de vrijwilligerscoördinator. Jongeren proberen we bij de Open Hof door te verwijzen naar de hulpverlening, die kunnen nog veranderen. Oudere bezoekers kunnen en willen dat vaak niet meer, die zijn al zo gewend aan het leven op straat.”

Shannon vraagt zich af wat er gebeurt als dak- en thuislozen ziek worden. Hoe komen ze dan in de zorg terecht?

“Daar leer je niks over in de opleiding. Maar dat is niet waarom ik voor dit vrijwilligerswerk kies. Dat mensen mij als vreemde over hun leven vertellen, dat maakt indruk op me. Dat maakt dat ik dit vrijwilligerswerk wil blijven doen.”